Επανένωση 2013

Την πρωτοχρονιάν του 2011 η παρέα μας είχεν το υπαρξιακόν πρόβλημαν αν θα μετονόμαζεν το μπλογκ μας επανένωση σκέττον ή επανένωση 2011. Μετά από πολλές συζητήσεις τζιαι παλινδρομήσεις στο εσσωτερικόν δημοκρατικόν φόρουμ του μπλόγκ επιάσαμεν την επιλογήν του επανένωση 2011. Εγώ εδιαφώνουν, αλλά μπροστά στην σοφίαν του μεγάλου αριθμού υποκλίνεσαι, ιδίως άμαν οι πολλοί εν συντρόφοι.

Σήμερα είμαιστιν στην αρκήν του 2013 τζιαι δεν εγίνηκεν καν μια ανάρτηση στο μπλόγκ.

Παρόλον που μοιάζει με την τακτικήν της μικροσόφτ να ονομάζει τα προϊόντα της Windows 95, Word 2001, Excel 2010, Outlook 2011, εντούτοις, το δικόν μας κίνητρον τότες είσιεν την έννοιαν του να περάσει το μύνημαν τζιαι να ασκήσει πολιτικήν πίεσην «αν δεν γινεί φέτη φοούμαστιν ότι εν θα γινεί ποττέ». Το 11 δεν είσιεν ακόμα εκλεγεί ο Έρογλου, τζιαι ακόμα τζιαι ο Τσιελεπής του ΑΚΕΛ ελάλεν μου ότι είχεν μιαν ελπίδαν ότι η Άγκυρα μπορεί να παίζει παιχνίθκια τακτικής τζιαι ίσως να γινεί μιαν κίνηση καλής θέλησης την τελευταίαν στιγμήν, όπως εκάμαν το 2004. Μια κίνηση στο περιουσιακόν, μια κίνηση στο εδαφικόν που εν οι θκυό νάκρες του διπλού αγκάθθκιού για την επανένωσην. Μια  κίνηση, ακόμα τζιαι ανακυκλωμένην, που τζιείνες που εκυκλοφορούσαν το 2004 στες ενδιάμεσες εκδοχές του σχεδίου Ανάν θα μπορούσεν… Η Καρπασία ομοσπονδιακόν πάρκον της φύσης, η υιοθέτηση της ιδέας που εγεννήσαν οι επιτροπές για λύσην του περιουσιακού με βάσην το ευρωπαϊκόν δίκαιον με βάσην την οποίαν χωρίς να αφαιρεί το δικαίωμαν ιδιοκτησίας στον ιδιοκτήρην, περιορίζει του τα δικαιόματα να ξησπιτώσει τον χρήστην όπως του καπνίσει (τελικά το δίκαιον που διακανονίζει τες σχέσεις ιδιοκτήτη χρήστη σε ούλλες τες δημοκρατικές χώρες του κόσμου εν αρκετόν για να λύσει το περιουσιακόν με λλίην καλήν θέλησην), ή ακόμα της ιδέας για ανάπτυξην των τουρκοκυπριακών αστικών περιουσιών στην Λάρνακαν τζιαι στην Λεμεσόν κλπ.

Τούτα ούλλα εμείναν ιδέες που εθρέφαν την ελπίδαν ότι η χρυσή τομή που εβρέθην στην διακυβέρνησην τζιαι ένωννεν την χώραν βρίσκοντας έναν ισοζύγιον σεβόμενη τζιαι τα δικαιώματα τζιαι φόους της μειοψηφίας, χωρίς να αποδυναμώννει το βάρος του λόου της πλειοψηφίας, θα εβρέθετουν τζιαι στον διαμοίρασμαν τζιαι την αναδιανομήν της γής τζιαι των περιουσιών του κόσμου με τρόπον που θα εσέβετουν τα αθρώπινα δικαιώματα τζιαι το ευρωπαϊκόν δίκαιον. Οι ιδέες τούτες εππέσαν πας τον τοίχον της άρνησης της Τουρκίας να μπει σε αλίς-βερίσιη για μιαν φόρμουλαν που θα εδίαν τζιαι στον Χριστόφκιαν κκότσια να πάει να πείσει τους 270΄000 ψηφοφόρους που χρειάζεται να κάμουν μιαν σσυφφωνίαν σύνταγμαν τζιαι νόμον.

Αν ελύετουν το κυπριακόν το 2004 τζιαι εβρέθετουν κοινωνική συμμαχία να στηρίξει το κοινόν κράτος, σήμμερα ο κατοχικός στρατός ήταν είναι τζιεικάτω από όπου ήρτεν. Οι Μορφίτες, οι Λυσιώτες, οι Κοντεάτες, οι Αχνιώτες, οι Βαρωσιώτες, ήταν να έχουν ήδη ξαναχτίσει τες γειτονιές τους.

Αν ελύετουν το κυπριακόν τον γεννάρην του 2011, όπως ήλπιζεν η μετονομασία του μπλόγκ μας, ο Τταλάτ ήταν να ξαναγινεί π΄ροεδρος τζιαι τα θεμέλια του κοινού κράτους ήταν να μπούν που μιαν κοινωνικήν συμμαχίαν με την αριστεράν πρωταγωνιστήν. Η οικονομική κρίση ήταν να μας πιάσει διαφορετικά. Θα ήταν πολιτικόν πρόβλημαν της Ευρώπης να αρκέψει να ξηλώννει έναν κράτος που μόλις έστησεν, όπως μας κάμνει τωρά.

Η ιστορία όμως δεν γίνεται με τα αν. Γίνεται με επιλογές. Ο Χριστόφκιας εξηκαθάρισεν τες θέσεις του που την πρώτην ημέραν που έβαλεν υποψηφιότηταν τζιαι έθεσεν τες στο τραπέζιν που την πρώτην ημέραν των διαπραγματεύσεων. «Δεν είμαι εγώ που θα δώσω γην και ύδωρ» είπεν, διώ όμως ουσιαστικήν πολιτικήν ισότηταν τζιαι κοινωνικήν δικαιωσύνην για ούλλους τους κατοίκους του νησιού με αντάλλαγμαν τον τερματισμόν της κατοχής. Παρόλον τον πόλεμον που έφαεν, παρά το ότι έχασεν την Εδέκ, τους οικολόγους τζιαι το μισόν Δήκο τζιαι έμεινεν πολιτικά απομονωμένος, εστάθην εις τον πούντον του μέχρι το τέλος τζιαι υπερασπίστην την πολιτικήν ισότηταν τζιαι την κοινωνικήν δικαιωσύνην σε έναν ενωμένον κράτος, όπως εδιαμορφώθην με τες συγκλίσεις.

Εάν η Τουρκία εδέχετουν έναν κοινά αποδεκτόν διακανονισμόν για τες περιουσίες τζιαι για το έδαφος, η παρέα μας δαμαί ήταν τζιαι ένας δείχτης της κοινωνικής συμμαχίας που θα εστήριζεν την λύσην. Μεν νομίζεται ότι θα ήταν εύκολον πράμαν. Όσοι χάννουν που την λύσην ήταν να φανατιστούν τζιαι να γινούν βίαιοι τζιαι η λύση θα εχρειάζετουν στήριξην τζιαι ποδά, τζιαι ποτζιεί. Πιστεύκω ότι ο συναγερμός θα επούλαν αρκετά ακριβά στην αριστεράν την στήριξην του στο νέον κράτος τζιαι η πουτάνα της κυπριακής πολιτικής θα επήαιννεν με τους δυνατούς όπως κάμνει πάντα προκειμένου να κρατήσει τα λάφυρα τζιαι τα προνόμια που της εδώκαν τόσα χρόνια μακαριακής εξουσίας.

Δεν εγίνην λύση, ούτε το 04, ούτε το 09, ούτε το 11. Τζιαι μπαίνουμεν στο 13.

Αν δούμεν τα πράματα συναισθηματικά, μπορεί να νώσουμεν ότι η Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία είχεν την τύχην ενός μωρού, το οποίον η μάνα του αποφάσισεν να κάμει έκτρωσην στον όγδοον μήναν όταν εσυνειδητοποίησεν την ύπαρξην του τζιαι εκατάλαβεν ότι δεν το θέλει. Τζιαι μεις παπάδες του μωρού εσυνδεθήκαμεν ήδη συναισθηματικά τζιαι εταυτιστήκαμεν μαζίν του. Αποτελεί ήδη μέρος του ναρκισσισμού μας (με την ψυχαναλιτικήν έννοιαν) τζιαι πρέπει να το πενθήσσυμεν.

Εθκιέβασα τες σκοτεινές ευχές της θανατερής ντέπρας του διαδικτυακού φίλου Στροβολιώτη. Εθκιέβασα τζιαι την πρικραμμένην απάντησην του σύντροφου μου του Νέου. Αν μεν τες εθκιαβάσετε, μεν τες θκιεβάσετε αυτούσιες. Δεν έβαλα λινκς. Αν ερωτευτήκατε τζιαι σεις την ιδέαν της επανένωσης θα λυπηθήτε.  Θκιεβάστε τες σε ορθολογιστικήν  έκδοσην όπως τες έγραψα 3 χρόνια πριν, στο πρωτοχρονιάτικον άρθρον που έγραψα το 2010. Σε ορθολογιστικήν έκδοσην ίσως να μεν σας κολλήσει τζιαι σας η κατάθλιψη που εν της μόδας σήμερα με αυτόν που ονομάσαν κρίσην.

Η ελπίδα μου εμέναν, παρόλον που εκατάντησεν ίσια ίσα να λουλλουπίζει, δεν βασίζεται σε έναν χαζοχαρούμενον αφελήν χαριεντισμόν της ώρας. Άμαν αναλύσεις τα αντικειμενικά δεδομένα χωρίς συναίσθημαν, θα έβρεις ότι έσιει αντικειμενικούς λόγους να υπάρχει.

— Πώς εν να εκμεταλλευτεί η χώρα μου τα σημαντικά αποθέματα φυσικού αερίου με δίχα πόλεμον πον να τα γερημιάσει πάλε ούλλα. Άμαν λαλώ χώρα μου, είμαι σίουρος ότι λάθος εκαταλάβατε. Δεν εννοώ την Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Εννοώ την πολιτικήν αρχήν που έχει κοινοβούλιον τζιαι εκτελεστικήν επιτροπήν, όπως επίσης τζιαι κεντρικήν τράπεζαν, που έχουν το πάνω σιαίριν στες επιλογές τζιαι στες αποφάσεις. Δεν μιλώ για τον πρόεδρον, ή την τοπικήν βουλήν που απλά επικυρώνουν. Μιλώ για το κέντρον.

— Πώς εν να στηθεί η επιχείρηση εκμετάλλευσης τους εξασφαλίζοντας την ανοχήν των ιθαγενών σε μιαν σχετικά φτηνήν κοινωνικήν ειρήνην που χρειάζονται τέθκοιυ είδους επικίνδυνα εγχειρήματα. Εδώ δεν έχουμεν ούτε Σαουδάραβες, ούτε μαντισμένες Μπαχρεινιώτισσες. Έχουμεν Ευρωπαίους πολίτες τζιαι ας έχουν ανατολίτικον τεμπεραμέντον τζιαι αισθητικήν τουρκομπαρόκ.

— Τί ανταλλάγματα θα δώσουν οι εκμεταλλευτές των κοιτασμάτων στον τοπικόν πληθυσμόν για να τους θέλει, για να τους ανεχτεί, για να τους υπηρετήσει να κάμουν την δουλειάν τους;

— Πώς θα εξαγοραστεί η ανοχή της Τουρκίας τζιαι η συνεργασία με τους Ισραηλίτες, τους Αιγύπτιους, τους Λιβανέζους, με τους οποίους πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα συνεκμετάλλευσης;

— Πώς εν να εξασφαλιστεί πολιτική σταθερότητα για την περαιτέρω ανάπτυξην του Τουρισμού τζιαι των υπηρεσιών που φαίνεται ναν το μόνον πράμαν που γιωρκά τούτος ο γερημότοπος τον οποίον κρούζει ο λάλλαρος 9 μήνες του γρόνου; Μια πόμπα που τους γκρίζους λύκους (τους Τούρκους μιλούμεν τωρά) αρκεί να κάμει όσην ζημιάν έκαμεν η χρηματιστηριακή αναπουμπούλα.

Θωρείτε εσείς άλλην λύσην που την ελπίδαν μου για επανένωσην που κρυφολουλλουπίζει;

Αντίς να κάθεσται να ακούετε τον κάθε ππεζεβέγκην του κερατά  που κάθεται τζιαι γράφει κείμενα να ταΐζει την μηχανήν του επικοινωνιακού βόθρου που ρυπαίνει τον δημοκρατικόν λόγον τζιαι αντίλογον τζιαι σκοτώνει σαν τον καρκίνον το δημοκρατικόν πολίτευμαν, κάτσετε τζιαι αναλύστε τα αντικειμενικά δεδομένα με ορθολογισμόν τζιαι νηφαλιότηταν.

Ύστερα που θκυο τρεις μήνες, το ττόζιν της αντι-αριστερής υστερίας που εκούρτισεν η περιρρέουσα δεξιά, θα κατακάτσει. Τωρά  εσιάστησεν διότι θέλει πέι-χαλί να ξανακυβερνήσει με τους δικούς της όρους τζιαι τα δικά της κριτήρια να ζυάζουν τες επιλογές που μας βάλλει η κεντρική αρχή ομπρός μας υπό μορφήν κρίσης. Όταν θα περάσουν τζιαι τούτα, θα καταλαγιάσει το ττόζιν διότι δεν θα σσυφφέρει κανέναν, όποιος τζιαι να εκλεγεί στες προεδρικές. Όποιου το πεδίον ορατότητας δεν θολώννεται που το επικοινωνιακήν σκόνην θα δει μιαν μόνον αξιόπιστην επιλογή τζιαι ας έχει θκυό σημαντικά διαφορετικές εκδοχές.

Η επιλογή τούτη εν μια επανενωμένη Κύπρος, με ουσιαστικήν συνοχήν του κοινωνικού ιστού που να μπορεί να λειτουργεί ομαλά μες τους Ευρωπαϊκούς θερμούς. Όσον τζιαι να φαίνεται εκτός τόπου τζιαι χρόνου, θα σας ευχηθώ «επανένωση 2013».

Η εκδοχή της δεξιάς είναι η μειωμένη επιρροή του κράτους στες επιλογές της πλουτοκρατίας. Να μειωθεί η συνεισφορά των αρκόντων για τες κοινωνικές ανάγκες. Να ιδιωτικοποιηθούν τζιαι οι ελάχιστες ιμι-δημόσιες επιχειρήσεις που εμείναν. Να μεν νεκατώννεται το κράτος μες τες δουλειές που θα φκάλλουν κάζια. Αν εν τα κάζια εταιρίες περιορισμένης ευθύνης, δεν ηχρειάζεται δυνατόν κράτος να τα διαχειρίζεται τζιαι να κάμνει ανακατανομήν των κερδών με βάσην κοινωνικά κριτήρια. Θα τα κανονίζει το αόρατον σιέριν της αγοράς. Τόσον το καλλύττερον λέει για την λύσην. Όσον πιο αδύνατον κράτος έχουμεν, τόσον κοντέφκουμεν στες θέσεις των τουρκοκυπρίων που δεν θέλουν καθόλου. Όποιος αξίζει θα κερδίζει, λαλεί, τζιαι ο ρόλος του κράτους θα περιορίζεται στο να διασφαλίζει τες υποδομές που δεν μπορεί να διαχειριστεί ο ιδιωτικός τομέας (ειδικά άμα κουστίζουν τζιαι δεν εν κερδοφόρες), τζιαι στο να εγγυάται την ασφάλειαν που χρειάζεται να λειτουργήσουν οι επιχειρήσεις ομαλά. Άτε-άτε να γοράζει τζιαι τες ζημιές καμιάς ιδιωτικής εταιρίας που  παττήζει με την δικαιολογίαν to big to fail. Το σύστημαν τούτον δεν είναι τζιαι τίποτε το τζιουνούρκον για να το φοούμαστιν. Λειτουργεί άψογα στην Ρωσσίαν τζιαι στην Αμερικήν. Άψογα αν αγνοήσουμεν το κριτήριον «για την πούγκαν πκιανού;». Αν εν η αγορά τζιαι η ιδιωτική πρωτοβουλία που διακανονίζει τα κάζια, δεν είναι πολιτικόν πρόβλημαν. Δέτε πως εγίνην με την ηλεκτρικήν που εγοράζαμεν ρεύμαν χωρίς να υπογράψει οτισήποτε το κράτος. Δέτε πως τα εκανόνισεν ο Λέλλος με τα σκατά των Λευκωσιατών χωρίς να χρειαστεί να περάσουμεν που τες συμπληγάδες της πολιτικής αναγνώρισης.

Η εκδοχή της αριστεράς (μα θώρε-θώρε σιόρ που παρόλον που μας το προαναγγείλαν σαν το τέλος του κόσμου, δεν ήρτεν ακόμα το τέλος της πολιτικής!!), θέλει τον ρόλον του κράτους να μεν περιορίζεται στον ρόλον του ταξιθέτη της αίθουσας όπου θα παίζεται η κοινωνική σσυφφωνία της αγοράς (τζιείνη που τωρά παίζεται σε φά ύφεσην τζιαι προπαγανδίζεται που την Μέρκελ τζιαι τον Αναστασιάδην σαν κοινωνική οικονομία της αγοράς). Θέλει το κράτος στην θέσην του διευθυντή ορχήστρας που επιλέγει τζιαι το κομμάτιν πον να παιχτεί (ασσέν τζιαι που το ρεπερτόριον που επιτρέπει η κεντρική αρχή που είπαμεν πριν). Τα κάζια δεν τα θεωρεί δώρον του θεού (η αριστερά δεν έχει θεόν, έχει λαόν) που θα τα πάρει μούχτιν η αγορά για να κάμει επιχειρήσεις. Θεωρεί τα κοινωνικόν πλούτον τζιαι έκαμεν ήδη τζιαι κρατικήν εταιρίαν πον να τα διαχειρίζεται. Θεωρεί τα τζιαι πολιτικόν μοχλόν για την επανένωσην. Θέλει δυνατόν κεντρικόν κράτος πον να κάμνει ουσιαστικήν διαχείρησην τζιαι ανακατανομήν με βάσην δίκαια κοινωνικά κριτήρια. Το κράτος εν εργαλείον ανακατανομής του πλούτου για το σσυφέρον των πολλών τζιαι όχι απλά παρατηρητής τζιαι σεκκιουριτάς για τζιείνους που κερδίζουν πολλά να με τους τα φάσιν τζιείνοι πον έχουν τζιαι αζουλεύκουν τους. Η επανένωση θα έρτει σαν αναγκαιότητα για να επωφεληθούμεν μαζίν με τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας που την εκμετάλλευσην των καζιών. Τα λεφτά που θα φκάλλουμεν θα εν πολλά παραπάνω που τζιείνα που τους διά η Άγκυρα, τζιαι όπως εδούλεψεν η ευρωπαϊκή ελπίδα το 2004 τζιαι ετολμήσαν να πουν ναι σε κοινόν κράτος, θα ξανατολμήσουν στην νέαν προσπάθειαν που θα ολοκληρωθεί, ίσως με επανεκλογήν μιας πιο φιλοενωτικής κυβέρνησης στην τουρκοκυπριακήν κοινότηταν μετά την αποτυχίαν του Έρογλου να νομιμοποιήσει δκυο κράτη.

Μια ελπίδα, θκυο εκδοχές.

Ο Γρηγόρης τζιαι η Δυσδαιμόνα ίσως να θωρούν τζιαι μιαν τρίτην που λαλεί ανατροπή. Εμέναν, θέλεις εν το ττόζιν, θέλεις εν η ανάλυση των αντικειμενικών συνθηκών που είναι ικανός να πιάσει ο φακός μου (ανάλυσην με την έννοιαν των pixel per inche), δεν μου φκάλλει ανατροπήν. Αλλά, άτε, ας την βάλουμεν τζιαι τούτην μέσα, τζιαι ας μας μεινίσκει η δουλειά να πρέπει να καθορίσουμεν «με τί περιεχόμενον;» τζιαι ιδίως «από ποιόν;». Εν μου κουστίζει τζιαι τίποτε να την προσθέσω στες εκδοχές. Έτσι τζιαι αλλιώς αν κάτσει έκατσεν τζιαι ας ηφκώ άπιστος Θουμάς. (Κοπέλια δεν εγεννήθηκα εχτές, τζιαι παρόλον που εν μακρινές συζητήσεις στην φοιτητικήν μπουάτ, έχω ακόμα τα λόγια του φίλου μου του Τροτσκιστή μες τα φκιά μου όταν μου τα εγάμούσεν θωρώντας révolution imminente στην Γαλλίαν διότι η Arlette Laguillet θα έσπαζεν το 5% στες προεδρικές εκλογές. Τζιαι κοπέλλια με τούτον που λαλώ δεν θέλω να σας μειώσω στην ανεκδοτικήν μη θεσμικήν αριστεράν της Γαλλίας, απλά λαλώ σας σε ποιές εμπειρίες της ζωής βασίζω την απιστίαν μου για ανατροπές τύπου οκτωβριανή επανάσταση στες συνθήκες του καπιταλισμού της εποχής μας. Άσε που την βασίζω τζιαι προς την γνώσην του τι εστί Κυπραίος, που αναγιώθην τζιαι αναγιώννεται ακόμα κάμνοντας πρωϊνήν προσευχήν στα γυμνάσια πριν να αρχίσει το μάθημαν τζιαι του οποίου το 60% των κοπέλλων φορούν σταυρούιν εν έτι 2013. Για να μεν μιλήσω τζιαι για το τί εστί ευρωπαίος που άλλην αγωνίαν που τον μισθόν, το νέον μοτέλλον τηλεφωνούιν, την μάρκαν ρούχα τζιαι το πως εν να καταναλώσει παραπάνω δεν έχει τζιαι ας ένι άνεργος.) Ανατροπή για μέναν εν η κορύφωση μιας επανασταατικής διαδικασίας που λαμβάνει χώραν στην κοινωνίαν τζιαι όχι στην κκελλέν μιας ελίτ επαναστατών. Εν το πέρασμαν σε μιαν νέαν ποιοτικήν φάσην, μια φυσιολογική διαδικασία, όπως  τον καφέν τον σκέττον που του βάλλεις έναν κόκκον ζάχαρην τζιαι κάποιαν στιγμήν δεν είναι πλέον σκέττος, είναι γλυτζιής. Εγώ δεν θωρώ την κοινωνίαν να εξελίσσεται προς μιαν ανατροπήν, αλλά τί σημασίαν έχει για την ανατροπήν η δική μου θεώρηση. Ένας κόκκος ζάχαριν δεν έχει καμιάν σημασίαν για το αν ο καφές εν σκέττος ή γλυτζής.

Μια ελπίδα, θκυόμισι εκδοχές.

Όποια τζιαι να κάτσει, εύχουμαι σας Επανένωση το 2013.

Τζιαι ας μεν μου αρέσκει η δεξιά εκδοχή της επανένωσης. Αλλά αν εν τούτη πον να κάτσει, μόνοι σας δεν μπορείτε να τα φκάλετε πέρας. Η κουφή που εναγιώσεν η δεξιά στον κόρφον της δεν θα την αφήκει να κάμει όποιασδήποτε μορφής επανένωσην. Πάλε στην συτζιάν του μαύρου να έρτει, όι για να της κατουρήσει, όπως κάμνει του Χριστόφκια που το 2011 τζιαι δα, αλλά για να συνάξει κανέναν σύκον να πιάσει την πολιτικήν δύναμην που της λείφκεται να τα φκάλει πέρα.

Εμείς εδώ θα είμαστειν, ερωτευμένοι πάντα με την ζωήν, με την φύσην τζιαι με τον άθρωπον με την ιδέαν της Κύπρου της ενωμένης. Τα χρήματα έχουμεν τα για μέσον, όχι για σκοπόν, τζιαι όσον σκατάες τζιαι να εφανήκαν μερικοί σε δύσκολες ώρες, όταν εν για πολιτικήν, εν ο ορθός λόγος που μας καθορίζει εμάς του αριστερούς, το κοινόν σσυφφέρον, τζιαι όχι το συναίσθημαν. Μπορεί να θέλει να ξανασυνεργαστούμεν για να ξαναεπεξεργαστούμεν την επανένωσην σας να μας κάμνει τζιαι μας να μπόρουμεν να την ηστηρίξουμεν.

Αν εν η αριστερή εκδοχή της επανένωσης πον να κάτσει, πάλε μαζίν εν να είμαστιν, διότι η αριστερά μόνη της ιστορικά μόνον 30-35% του κόσμου εμπόρεσεν να επηρεάσει στον τόπον μας τζιαι η επανένωση θέλει 50% τζιαι πάνω για να γινεί πραγματικότητα.

Επανένωση 2013.

Είπα το τζιαι πριν. Για να κάμουν διχοτόμισην θα πρέπει να περάσουν που πάνω που τα πτώματα μας. Τζιαι για να την πετύχουν σαν ντε φάκτο λύσην, θα ζητοκραυγάσουν νεκηκήκαμεν αν ηζήσουν παραπάνω χρόνια που μας που θα μαχούμαστιν ως την τελευταίαν μας ώραν να την αποτρέψουμεν.

Advertisements

Δεν ξεχνώ 2

ένα πρόχειρο και αδημοσίευτο κείμενο στα πλαίσια των συζητήσεων της άνοιξης του 2004 για την συγκρότηση τότε της αριστερής συνιστώσας του ΝΑΙ. έγιναν τότε κάποιες άτυπες συναντήσεις, πολλές συζητήσεις και διάφορες πρωτοβουλίες. το προσχέδιο αυτό κείμενο συντάκτηκε από ένα σύντροφο μέσα στο και εκφράζοντας το κλίμα που ακολούθησε την ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ για το “χλιαρό ΟΧΙ” (αναβολή και περιορισμένες αλλαγές ειδάλλως ΟΧΙ). η δημοσίευση του εδώ και τώρα από μένα δεν γίνεται με κάποια νοσταλγική διάθεση, ούτε καν με ιδιαίτερα πολιτικό πλέον προσανατολισμό, αλλά για σκοπούς δημόσιας ιστορίας και αρχειακής κληρονομιάς. εγώ ήμουν τότε μεταπτυχιακός φοιτητής και αποφάσισα να μελετήσω το πλειοψηφικό ΟΧΙ. ίσως όμως να ήρθε η ώρα και για τη μελέτη εκείνου του 24% που ψήφισε ΝΑΙ, τα 2/5 του οποίου τουλάχιστον, δεν προέχρονταν από την ευρύτερη κεντροδεξιά αλλά από την ευρύτερη αριστερά.

……………………………………………………………………………………………………………….

Η Ανυπόταχτη Αριστερά του ΝΑΙ

«Είναι καλύτερα να χασει κανείς όρθιος παρά να ζει γονατιστός»

Η απόφαση της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ να υποταχτεί στην κοροϊδία, τους εξευτελισμούς και τους εκβιασμούς του Παπαδόπουλου συνιστούν μια από τις πιο επονείδιστες πράξεις στην 80 χρονη ιστορία του κυπριακού εργατικου/αριστερου κινήματος. Με το διάγγελμα του ο Παπαδόπουλος απέδειξε ξεκάθαρα ότι η δήθεν μεταμόρφωση του πριν τις εκλογές και η συγκαταβατική του στάση στις συνομιλίες ήταν απλά κοροϊδία και ελιγμός. Όσο απέναντι του βρισκόταν ο Ντενκτας, ο Παπαδόπουλος μπορούσε με άνεση να συνεχίζει την κοροϊδία ότι δήθεν διαπραγματευόταν με καλή θέληση. Και με αυτή τη θέση επέβαλε στην υπόλοιπη πολιτική ηγεσία ένα είδος εμπάργκο δηλώσεων τους τελευταίους 2 μήνες – για να διαπραγματευτεί δήθεν καλύτερα. Στο τέλος ο Παπαδόπουλος αποδείχτηκε αυτό που ήταν πάντα: ένας απορριπτικός που προτιμά την διχοτόμηση από την επανένωση με τους «τούρκους». Έτσι ενώ η ηγεσία του ΑΚΕΛ σιωπούσε το προεδρικό άπλωνε το δίχτυ του με διαρροές στα ΜΜΕ και καλλιεργούσε ένα κλίμα απορριπτικής υστερίας. Μέχρι και η Χαραυγή μετατράπηκε σε είδος ένθετου της Σημερινής. Και όταν ο Παπαδόπουλος αγνόησε τις εκκλήσεις για έστω ένα ήπιο όχι [το έπαιξε θλιμμένος και βαρύς με δάκρυα και συγκινήσεις] γύρισε μετά [και ο ίδιος και μεσω Καρογιαν] και πέταξαν την πρόκληση στο ΑΚΕΛ – αν διαφωνούσε ας έφευγαν οι υπουργοί του από την κυβέρνηση. Το θράσος λοιπόν ενός ανθρώπου που όχι μόνο ψεύδεται αλλά εξευτελίζει δημόσια αυτούς που τον ανέδειξαν στην προεδρία. Και τι έκανε η ηγεσία του ΑΚΕΛ; Υποτάχτηκε. Τράβηξε πίσω από το «ναι», υιοθέτησε μια γελοία θέση να αλλάξει ημερομηνία ο ΟΗΕ [την οποία ειρωνικά είχε εισηγηθεί και ο Ντενκτας προηγουμένως] διαφορετικά «δεν μπορεί» να πει το ναι. Και είχε και το θράσος να ζητήσει κατανόηση από τους τουρκοκύπριους. Αλλά τι περιμένεις όταν ακόμα και στο μνημόσυνο του Καβαζογλου ο ηγέτης του ΑΚΕΛ υπεράσπιζε τις θέσεις Παπαδόπουλου για «ετεροβαρές» τελικό κείμενο;

Η υποταγή της ηγεσίας του ΑΚΕΛ θα δικαιολογηθεί με την μασημένη θέση στην ανακοίνωση ότι δεν υπήρχε χρόνος για να πειστεί ο λαός. Γιατί όμως δεν υπήρχε χρόνος; Ποιος ξεγέλασε ποιον για ενάμισι χρόνο; Δεν ζούμε ξανά εκείνες τις μέρες της δεκαετίας του 80 όταν ο Κυπριανού υπέγραφε και ξε-υπέγραφε το μίνιμουμ; Με τι βάρος η ηγεσία του ΑΚΕΛ βρίσκεται πια στην κυβέρνηση όταν ένας άγνωστος μέχρι χτες κ. Καρογιαν τους κάνει και μαθήματα δεοντολογίας; Η ηγεσία της αριστεράς οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της. Να παραιτηθεί από την κυβέρνηση, να πει την αλήθεια για την κοροϊδία του Παπαδόπουλου και αν ακόμα χάσει το «ναι» στο δημοψήφισμα, να είναι σε θέση να διεκδικήσει την επανάληψη του όταν ξεφουσκώσει η εθνικιστική υστερία στην οποία ζούμε. Αλλά φαίνεται ότι το σύνδρομο της υποταγής έχει πια δεθεί με την δίψα μερικών για εξουσία.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο το δημοψήφισμα. Η αριστερά γύρω από το ΑΚΕΛ για δεκαετίες ηταν ένας κοινωνικός και πολιτικός χώρος που λειτουργούσε σαν άμυνα απέναντι στον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τις ολοκληρωτικές υστερίες των ΜΜΕ. Σήμερα με ευθύνη της ηγεσίας αυτός ο χώρος έχει αδρανοποιηθεί. Αν το ΑΚΕΛ έχει ήδη ξεγράψει τον αγώνα για κοινωνική μεταμόρφωση και περιορίζεται σε μικροδιεκδικησεις κεκτημένων [γιατί τα υπόλοιπα τα κάνουν οι συντεχνίες έτσι και αλλιώς] και τώρα εγκαταλείπει και το κεντρικό ιστορικό όραμα του εργατικού αριστερού κινήματος – την επανένωση της Κύπρου- και μετατρέπεται σε ένα ελληνοκυπριακο κόμμα διεκδίκησης καρεκλών, τότε ποιος ο λόγος ύπαρξης του σαν αριστερό κόμμα; Μετά την θλίψη και την οργή για αυτήν την ιστορική προδοσία του αριστερού κινηματος/οραματος πιστεύουμε ότι είναι καιρός να συζητήσουμε πια για το μέλλον της αριστεράς, για την αναγκη ενός αριστερου πολου, αφού αυτή η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έχει ούτε την αξιοπρέπεια του αυτοσεβασμού. Κάθε αριστερός που σέβεται τον εαυτό του/της οφείλει όχι απλά να ψηφίσει «ναι», αλλά να προβληματιστεί πια για τις μορφές αριστερής πολιτικής παρέμβασης. Σαν μια adhoc συνάθροιση αριστερών αποφασίσαμε την διαμόρφωση μιας κίνησης για στήριξη του «ναι» στον έστω ελάχιστο χρόνο που απομένει – για να υπερασπιστούμε την τιμή της αριστεράς. Για να παραφράσουμε το σύνθημα της αντίσταση στην Μαδρίτη, «είναι καλύτερα να χάνει κανείς όρθιος παρά να ζει γονατιστός» – έστω και μπροστά σε μια καρέκλα. Σαν αριστεροί πιστεύουμε στην επανένωση γιατί αυτό ήταν και είναι το ιστορικό όραμα του αριστερού λόγου και πράξης στην Κύπρο. Ταυτόχρονα θεωρούμε απαραίτητο να αρθρώσουμε και την φωνή της λογικής [αυτης της ιστορικης παρακαταθηκης της παγκοσμιας αριστερας] απέναντι στα φασιστικά και ρατσιστικά παραληρήματα τα οποία μας κυκλώνουν από τα ΜΜΕ του προεδρικού κυκλώματος, την εθνικιστική ακροδεξιά και την σαβούρα του παρελθόντος που εκπροσωπεί ο μητροπολίτης Πάφου και οι συν αυτω. Είναι ντροπή να σκέφτεται κανείς ότι θα υπάρξουν αριστεροί που θα ψηφίσουν με τους γκρίζους λύκους και την «ένωση αγωνιστών Αμμοχώστου» – αυτούς που δικαιολογούν ακόμα και σήμερα το λιντσάρισμα του Σάββα Μενοικου. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.

[να μπουν αναφορες για την και σε εδεκ..ισως οικολογους?]

[να γινει εκκληση για δημοσια διαφοροποιηση αριστερων στην συνδιασκεψη του ακελ?

τίποτα δεν τελείωσε – όλα συνεχίζονται ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Πέμπτη 12/4, στις 18:00, πλ. Ελευθερίας

Στις 6/4 Απριλίου ώρα 10:30 ειδικές αντιτρομοκρατικές κι άλλες επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας εισέβαλαν στο κοινωνικό κέντρο εντός της πράσινης γραμμής με ανεξέλεγκτο , απαντώντας στις ερωτήσεις μας με χτυπήματα και σπρωξίματα. Μόνο όταν αντιλήφθηκαν ότι η πλειονότητα των ατόμων ήταν ανήλικοι, η αντιμετώπιση τους μετατράπηκε σε μεθοδευμένη ψυχολογική βία, παρόλο που τα άτομα δεν προέβαλλαν κάποια αντίσταση. Η προσπάθεια για δικαιολόγηση της εφόδου αποδείχτηκε ψευδής, αφού δεν υπήρξε ποτέ ένταλμα δικαστηρίου για έρευνα ναρκωτικών, κι επίσης ούτε καταγγελίες από τον ιδιοκτήτη του κτιρίου (Μονή Κύκκου). Μετά την πολύωρη κράτηση στο τμήμα της Πύλης Πάφου, οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν για αξιόποινη παράνομη είσοδο σε κτίριο χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη, κατηγορία η οποία από μονή της δεν αποτελεί αδίκημα κάτω από το ποινικό κώδικα δεδομένου ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος. Όσα άτομα υπέστησαν σωματική βία κατά την διάρκεια της σύλληψης, κατηγορήθηκαν για αντίσταση, επίθεση και παρεμπόδιση αστυνομικού στην εκτέλεση του καθήκοντος του ώστε να αιτιολογήσουν τις δικές τους ενέργειες.

Μπορεί να θεωρηθεί λογικό να συλλαμβάνεις, να χτυπάς και να διώχνεις ανθρώπους που παίρνουν ένα νεκρό κτίριο, ένα ερείπιο και το μετατρέπουν σε ένα κοινωνικό κέντρο; Ένα χώρο που φιλοξενεί ένα πολυχώρο προβολών, αυτοοργανωμένο καφενείο/ αναγνωστήριο, συλλογική κουζίνα , χώρο εκγύμνασης, ηχογράφησης-μουσικής και ραδιοφωνικό σταθμό. Ένα χώρο που όταν εισήλθαμε ακόμα και τα πατώματα είχαν τρύπες αλλά πάραυτα δεν υποβιβάσαμε την ιστορική του αξία, τη θέα του ηλιοβασιλέματος από τη ταράτσα, αλλά και την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική του. Κατακλυσμένοι από όρεξη και πάθος, με μια δημιουργικότητα που δεν γνωρίζει κάποιο προκαθορισμό, μέσα σε ένα μήνα κάναμε το χώρο βιώσιμο και ικανό να φιλοξενήσει πολύμορφες δραστηριότητες, και στην πορεία αναληφθήκαμε ότι αυτό μας το εγχείρημα είναι ανάγκη του ΚΑΘΕ κύπριου, καθώς αποβάλλεις τα τραύματα της εισβολής υλιστικά και πνευματικά δημιουργώντας πάνω στα συντρίμμια. Να πετάξεις τους αμμόσακκους, να φτιάξεις τις πόρτες και τα παράθυρα, ακόμα και να σφραγίσεις 40ετεις τρύπες από τις σφαίρες των αυτομάτων, να ζωγραφίσεις γύρω και όχι πάνω από την διάβρωση των τοίχων γιατί δεν ξεχνάμε την πνευματική νέκρωση της εισβολής. Τολμούμε να ξαναδώσουμε ζωή σε ότι μας κλέψανε & δεν μένουμε μοιρολάτρες κλαίγοντας πάνω από τη σορό. Επαναδιεκδικούμε κάθε κομμάτι γης, κάθε κτίριο και κάθε ανθρώπινη σχέση. Όχι στη θεωρία αλλά στη πράξη, κοινωνικό παράδειγμα που ξεπέρασε τα προσχέδια των διαβουλεύσεων και έζησε την επανένωση αποδεικνύοντας ότι τα σύνορα δεν διασπούν τους ανθρώπους.

Η παραπληροφόρηση των Μ.Μ.Ε. βασίστηκε σε φωτογραφίες-ντοκουμέντα μετά την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων και προβλήθηκαν εικόνες του κτιρίου σε άθλια κατάσταση, που οφειλόταν στην δράση των ίδιων των αστυνομικών. Ένας χώρος ο οποίος οικοδομήθηκε πάνω σε δομές οριζόντιες, συλλογικής συμμετοχικότητας βρέθηκε αντιμέτωπος με το πολιτικό κατεστημένο του νησιού το οποίο επιδιώκει να καταστρέψει με δικτατορικό τρόπο οποιαδήποτε κινηματική προσπάθεια που δεν προέρχεται από τις εξουσιαστικές δομές (κόμματα, κράτος, εκκλησία). Ενόψει της προσεχούς Κυπριακής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οποιαδήποτε τέτοια εγχειρήματα δεν χωρούν στην εικόνα της «ευνομούμενης πολιτείας» που θέλει να παρουσιάσει το Κυπριακό κράτος και το κεφάλαιο που βρίσκεται από πίσω του.

Η κατάληψη πλέον έκλεισε, όσα στέγασε και όσα μπορούσε να στεγάσει ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που μένει τώρα είναι να δούμε τη συνέχειά μας, και να αναζητήσουμε τις συλλογικές μας απαντήσεις στη κρατική καταστολή. Όπως και να ‘χει, εμείς δε παραιτούμαστε και δεν αναλωνόμαστε στην ηττοπάθεια: η καταστολή μπορεί να αφήνει σημάδια στα σώματα μας, αλλά όχι και στις αντιλήψεις, τις ιδέες και τα όνειρά μας. Γιατί στη τελική αυτός ήταν και ο σκοπός, να πειραματιστούμε, να συζητήσουμε, να μοιραστούμε, και να βρεθούμε κάτω από συνθήκες που θα επέτρεπαν την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων όπως τις ονειρευόμαστε – σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης. Και το ζητούμενο τώρα είναι να κρατήσουμε την αλληλεγγύη και να υπερασπιστούμε ότι κάναμε. Και ότι κι αν δηλώνουν οι διάφοροι γραβατωμένοι στα κανάλια, το μόνο που ισχύει είναι ότι δεν μας καταλαβαίνουν… και ποτέ τους δε θα μπορέσουν να νικήσουν αυτό που δε καταλαβαίνουν…

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες / τίποτα δεν τελείωσε – όλα συνεχίζονται

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Πέμπτη 12/4, στις 18:00, πλ. Ελευθερίας

Μαθητική ομάδα σκαπούλα / συλληφθέντες / αλληλέγγυοι-ες / σύντροφοι-ισσες

Αμφιβολίες, εισηγήσεις, απορίες στο skapoula@espiv.net

Δεν μπορείς να κάνεις έξωση σε μια ιδέα!

από Φάλιες

να παραθέσουμε αρχικά την ανακοίνωση της ΕΡΑΣ

Βίαιη καταστολή του κινήματος κατάληψης της νεκρής ζώνης

Ψες το βράδυ έγινε μια βίαιη επιχείρηση καταστολής του πιο ζωντανού
και πρωτότυπου κινήματος στην ιστορία των δικοινοτικών σχέσεων στην
Κύπρου. Ο Ειδικός Αντιτρομοκρατικός Ουλαμός εισέβαλε στη Νεκρή Ζώνη με
την ανοχή (αν όχι πρόσκληση) των Ηνωμένων Εθνών (τα οποία έχουν την
ευθύνη για την ειρήνη στην περιοχή) οπλισμένοι με αυτόματα με τα οποία
στόχευαν δεκαπεντάχρονα παιδιά και χτυπούσαν τους ειρηνικούς
καταληψίες του κτηρίου που ανήκει στη μονή Κύκκου και που ήταν σε
αχρησία για δεκαετίες. Κατά την έναρξη της επιχείρησης δεν επιδείχθηκε
κανένα ένταλμα, και προχώρησαν στην εξάσκηση ωμής βίας χωρίς κανένα
δικαιολογητικό ή επεξήγηση. Μυστικοί αστυνομικοί και από τις δύο
πλευρές παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα, σε μια ειρωνική πράξη
συμβολικής (έστω) επαναπροσέγγισης των δυνάμεων καταστολής.

Η αμηχανία της Ε/Κ πλευράς και των Η.Ε. για την παρουσία των
καταληψιών ήταν προφανής εδώ και βδομάδες. Έστω και σε συμβολικό
επίπεδο δεν μπορούσαν να καταστείλουν ένα κίνημα το οποίο, αν και
ανεξέλεγκτο και έξω από τις δομές του κράτους και των πολιτικών
κομμάτων, επαγγελόταν τον ίδιο πολιτικό στόχο που η Ε/Κ πλευρά
διακηρύσσει στις συνομιλίες: την επαναπροσέγγιση, τη λύση, και
επανένωση της Κύπρου. Η διαφαινόμενη κατάρρευση των συνομιλιών, ή/και
η πρόφαση να «καθαρίσει» η περιοχή από ανεπιθύμητα στοιχεία που μπορεί
να εκθέσουν την ΚΔ κατά την προεδρία της ΕΕ φαίνονται ως οι πιο
λογικές ερμηνείες για την επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής
για τη διενέργεια της επιχείρησης. Οι όποιες άλλες προφάσεις περί
υγείας και ασφάλειας των καταληψιών είναι απλές δικαιολογίες για μια
επίπλαστη νομιμοποίηση της παράλογης χρήσης βίας, της σύλληψης 27
ατόμων, και τον τραυματισμό πολλών άλλων.

Η ΕΡΑΣ είναι αλληλέγγυα στους καταληψίες και θέση της είναι ότι οι
αρχές της ΚΔ, και η κυβέρνηση συγκεκριμένα, έχουν προσπαθήσει να
καταστείλουν ένα γνήσια δικοινοτικό και διεθνιστικό κίνημα που έκανε
την επαναπροσέγγιση καθημερινή πράξη και όχι θεωρητική διακήρυξη.

Και να σημειώσουμε επίσης τα εξής σύμφωνα με τις υπάρχουσες μαρτυρίες και τις εκτιμήσεις των νομικών συμβούλων του κινήματος

  • πέραν από πολιτικά απαράδεκτη και καταδικαστέα η επιχείρηση φαίνεται να ήταν και εξόφθαλμα παράνομη όπως φυσικά και οι συλλήψεις και οι βιαιοπραγίες της αστυνομίας

  • σύμφωνα με μαρτυρίες υπήρξαν απειλές, εξευτελιστική και υποτιμητική συμπεριφορά προς τους ακτιβιστές που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο και μετά στην μεταφορά τους στα κρατητήρια τόσο τους ενήλικους όσο και τους έφηβους συλληφθέντες, παραβιάζοντας σωρεία ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άρθρων διεθνών συμβάσεων που δεσμεύουν την Κυπριακή Δημοκρατία

  • ιδιαίτερη κακοποίηση είχε ένας Τουρκοκύπριος ακτιβιστής με πιθανότητα ρατσιστικά κίνητρα

  • πραγματοποιήθηκε σωματική έρευνα σε έφηβο κορίτσι από άντρα αστυνομικό του αντιτρομοκρατικού ουλαμού παραβιάζοντας σχετικό κανονισμό της αστυνομίας

  • η αστυνομία έσπασε πόρτες, έπιπλα, ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή και άλλα προσωπικά αντικείμενα ακτιβιστών

  • οι συλληφθέντες κατηγορήθηκαν γραπτώς τελικά “για παράνομη είσοδο σε ιδιωτικό κτίριο” και όσοι μετέβηκαν στο νοσοκομείο μετά τον ξυλοδαρμό τους με την επιπρόσθετη κατηγορία της “αντίστασης κατά της αρχής”

από πολιτικής πλευράς ή ένοπλη εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων της ΚΔ μέσα στη νεκρή ζώνη με την ανοχή τόσο των Ηνωμένων Εθνών όσο και των Τουρκικών αρχών συνιστά πρωτοφανές καινοτομία στην εξέλιξη της κυπριακής διχοτόμησης επί του εδάφους, ενώ τέτοιου μεγέθους επιχείριση δεν μπορεί να μην έγινε κατόπιν πολιτικής εντολής, άρα και με ευθύνη της κυβέρνησης. Συνεννόηση θα πρέπει να υπήρχε και με τον ιδιοκτήτη του σε αχρησία για πάνω από 40 χρόνια κτιρίου, την Μητρόπολη Κύκκου. Με το τέλος της επιχείρισης το κτίριο ξανακλειδώθηκε έτσι ώστε να παραμείνει ως αρμόζει σε ένα κτίριο στη νεκρή ζώνη – άδειο.

Και από τη δική μας σκοπιά να σημειώσουμε την αλληλεγγύη εκατοντάδων άλλων ακτιβιστών της ειρήνης και της επανένωσης που μετέβηκαν ψες και σήμερα στον χώρο της κατάληψης διατρανώνοντας την αποφασιστικότητα τους να συνεχίσουν το εγχείρημα. Όπως λέει χαρακτηριστικά και το σημερινό πανό “Δεν μπορείς να κάνεις έξωση σε μια ιδέα!”

Άγρια καταστολή του κινήματος ειρήνης της νεκρής ζώνης από την αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας – 24 συλλήψεις ακτιβιστών

ANNOUNCEMENT OF THE OCCUPY BUFFER ZONE MOVEMENT

We are a multicommunal movement in Cyprus that has started its protest parallel to the global occupy movement against global injustice and are demanding the demilitarisation and reuniufication of our island.

Since the 19th of November we have been occupying the area in the buffer zone that has been dividing our island for decades. We have been orga…nising cultural events, artistic workshops and music and poetry evenings as well as an internet radio station in the abandoned building of the Ledra/Lockmaci buffer zone in the center of Nicosia.

On the night of the 6th of April the Republic of Cyprus police force entered the building, used violence against peaceful protestors and made more than 20 arrests. One person was injured and carried to hospital. People gathered in solidarity and the police used violence again to disperse them arresting two more protestors.

We condemn the violent stance of the police and demand the release of all the protestors that were arrested. We state that we are determined to continue our protest for peace and reunification of our island and call for the support of the people of Cyprus and the global occupy movement.

 

Ανακοίνωση της Κινήματος της Νεκρής Ζώνης

Είμαστε ένα πολυπολιτισμικό κίνημη στην Κύπρο που άρχισε τον αγώνα του παράλληλα με το παγκόσμιο κίνημα “Occupy” ενάντια στην παγκόσμια αδικία και απαιτούμε αποστρατικωποίηση και επανένωση του νησιού μας.

Από τις 19 Νοεμβρίου έχουμε καταλάβει την περιοχή της νεκρής ζώνης που μοιράζει το νησί εδώ και δεκαετίες. Έχουμε διοργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις,… καλλιτεχνικά εργαστήρια, ποιητικές και μουσικές βραδιές και έχουμε δημιουργήσει ένα διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό στα εγκαταλελειμμένα κτίρια της νεκρής ζώνης στην οδό Λήδρας/Lokmaci στο κέντρο της Λευκωσίας.

Την νύκτα της 6ης Απριλίου αστυνομική δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας μπήκε στο κτίριο, χρησιμοποίησε βία ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές και έκανε περισσότερες από 20 συλλήψεις. Ένα άτομο τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Μαζεύτηκε πλήθος ως ένδειξη αλληλεγγύης και η αστυνομία χρησιμοποίησε και πάλι βία για να το διαλύσει και να συλλάβει τελικά ακόμα δύο άτομα.

Καταδικάζουμε τη βίαιη στάση της αστυνομίας και απαιτούμε την άμεση αποφυλάκιση όλων των διαδηλωτών που έχουν συλληφθεί. Δηλώνουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για ειρήνη και επανένωση του νησιού και καλούμε όλους στην Κύπρο αλλά και το παγκόσμιο κίνημα Occupy να μας στηρίξουν.

 

ARA BÖLGEYİ İŞGAL HAREKETİ’NDEN DUYURU

6 Nisan gecesi, güneydeki polis güçleri barışçıl eylemcilere karşı şiddet kullanmış ve 20’den fazla kişiyi bir gerekçe bile vermeden tutuklamıştır. Bir kişi 2. kattan ‘düşüp’ yaralanarak, hastaneye götürülmüştür. Binanın dışında işgal eylemi alanında toplanan destekçilere karşı da şiddet uygulayan polis, bu gruptan da 2 kişiyi tutuklamıştır.

Bizler Kıbrıs’t…a çoktoplumlu bir hareket olarak, dünyadaki mevcut adaletsizliğe karşı olan global Occupy hareketi ile paralel bir şekilde ve özelde adamızın eşitliğe dayalı, sınırsız bir ülke olması için kararlılıkla insiyatif almış bir grubuz. Eylem 15 Ekim’de başlamış ve 19 Kasım’da da onyıllardır adamızı ayıran Ara Bölge’de bir işgal hareketine dönüşmüştür. Uzun bir süredir de Lefkoşa’nın merkezindeki Lokmacı/Ledra Ara Bölge’deki eylem alanında terkedilmiş halde duran binayı bir aktivite merkezine dönüştürerek, kültürel, sanatsal, eğitimsel etkinlikler, seminerler, çalıştaylar, müzik ve şiir geceleri organize ediyor ve hatta yeni kurduğumuz internet radyosuyla da yayın yapıyoruz.

Polisin şiddet yanlısı tutumunu kınıyor ve tutuklanan tüm eylemcilerin serbest bırakılmasını talep ediyoruz. Barış ve eşitlik için başlattığımız eylemimize devam etmekte kararlı olduğumuzu ilan ederek, herkesi daha yaşanılır bir dünya için dayanışmaya çağırıyoruz!

Occupy Buffer Zone Eylemcileri

Υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να κάνει την υπέρβαση στο Κυπριακό…

«Ζωντάνεψε» η διεθνής

Υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να κάνει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, την υπέρβαση στο Κυπριακό φέρεται να έλαβε ο ειδικός σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ από τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, στο πλαίσιο της συνάντησης που είχαν την περασμένη Παρασκευή στις Βρυξέλλες.

Οι υποσχέσεις και οι διαβεβαιώσεις αυτές φέρονται να είναι σε συνάρτηση με τα όσα γίνουν ή δεν γίνουν σήμερα και αύριο στο πλαίσιο των επαφών και συναντήσεων που θα λάβουν χώρα μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων μερών στην Κύπρο, επαφών που περιστρέφονται κυρίως πέριξ του δίπτυχου περιουσιακό – εδαφικό.

Ανεξαρτήτως του τι θα προκύψει τελικά από τη διαδικασία, που κορυφώνεται αύριο με τη συνάντηση Χριστόφια – Έρογλου, το βέβαιο είναι ότι το σενάριο σύγκλησης διεθνούς διάσκεψης κέρδισε… αρκετούς πόντους και πλέον επανήλθε δυναμικά στην ατζέντα των ΗΕ. Να σημειωθεί ότι την προηγούμενη εβδομάδα ο Αλεξάντερ Ντάουνερ έδειξε τόσο με δημόσιες δηλώσεις του, όσο και σε κατ’ ιδίαν επαφές του, ότι τα ΗΕ είχαν αποστασιοποιηθεί από τον οδικό χάρτη που καταστρώθηκε μετά το Greentree 2 εκ μέρους του Μπαν Γκι-μουν. Οδικός χάρτης που προνοεί τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, υπό τη βασική προϋπόθεση να σημειωθεί τροχιά σύγκλισης στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού.

Ωστόσο, μετά τη συνάντηση Ντάουνερ – Νταβούτογλου τα δεδομένα άλλαξαν και διαφάνηκε ότι η διεθνής διάσκεψη άρχισε να κερδίζει και πάλι έδαφος.

Ενδεχομένως η αλλαγή σκηνικού γύρω από τη διεθνή να έχει να κάνει και με το παιχνίδι πιέσεων ή απόδοσης ευθυνών. Την περασμένη εβδομάδα ο Ντάουνερ έριχνε το μπαλάκι της ευθύνης στην τουρκική πλευρά, λέγοντας ότι οι συνομιλίες θα τερματιστούν αν η μια πλευρά επιλέξει να αποσυρθεί, ενώ τώρα το βάρος της ευθύνης ίσως να μετατοπίζεται στο ποιος θα απορρίψει μια πρόσκληση σε διεθνή διάσκεψη.

http://www.politisnews.eu/cgibin/hweb?-A=217540&-V=articles